Steve Jobs — Episode 4 · Runotoon

Steve Jobs — ตอนที่ 4 · 18 หน้า

สำรวจ
Historical
Steve Jobs
ตอนที่ 4

แปลเป็น ไทย

ผมเห็นภาพนี้ในห้องเรียนแล้วครับ
วัสดุ สีสัน ความจริงใจในทุกอย่าง...

ยังขยับอยู่อีกเหรอ
แสงตกกระทบแล้วดูไม่ดีครับ
มันขายดีอยู่แล้วครับ
นั่นไม่ได้ทำให้แสงดีขึ้นเลยครับ
คุณกำลังมองทะลุมันอยู่นะครับ
IMAC กู้ APPLE จากความสิ้นหวัง
แต่แค่ช่วย Apple ไว้ยังไม่พอครับ

นี่แหละที่คนกำลังซื้อกันครับ
นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ครับ
มันโทรออกได้ครับ
ตู้โทรศัพท์ก็โทรได้
อีเมลสำหรับมดครับ

ผู้คนจะพกอุปกรณ์ชิ้นเดียวไปทุกที่ เช้า กลางคืน ที่ทำงาน เตียงนอน ถนน สนามบิน โต๊ะอาหาร
โทรศัพท์จะกลายเป็นคอมพิวเตอร์ที่ใกล้ชิดกับผู้คนที่สุดในโลก
งั้นการบุกตลาดนี้ก็ต้องสู้กับค่ายมือถือ บริษัทโทรศัพท์ ข้อจำกัดแบตเตอรี่ ห่วงโซ่อุปทาน และความเคยชิน
ดีครับ
ดีไหม
ปัญหาเล็กๆ สร้างผลิตภัณฑ์
ปัญหาใหญ่ยักษ์สร้างแอปเปิลแห่งถัดไปได้ครับ
มันควรเป็นอะไรครับ
แผ่นกระจกครับ
หน้าจอ?
พื้นผิวครับ
หนึ่งหน้า หนึ่งประตู
อุปกรณ์กลายเป็นสิ่งที่ผู้ใช้ต้องการ

ปุ่มต่าง ๆ กลายเป็นซอฟต์แวร์
ใช่ครับ
คีย์บอร์ดหายไป
ใช่ครับ
ทุกแอปกลายเป็นโลกของตัวเอง
ตอนนี้คุณตื่นแล้ว
ถ้าเราเอาคีย์บอร์ดออก ผู้คนอาจรู้สึกหลงทาง
การหลงทางแปลว่าพวกเขาพร้อมสำหรับแผนที่ฉบับใหม่
แล้วของเราล่ะครับ
ของเราควรให้ความรู้สึกเหมือนกำลังรอมือของพวกเขาอยู่

อีกที
นี่คืออินเทอร์เฟซแรกที่ซื่อตรงครับ
ซื่อตรงเหรอครับ?
คุณแตะสิ่งที่ต้องการ มันก็ขยับ เครื่องก็เลิกแกล้งทำว่าต้องมีอะไรมาคั่นระหว่างคุณกับสิ่งนั้นครับ
ตัววัตถุหายไปครับ
วัตถุสมควรได้รับสิทธิ์ที่จะหายไปครับ

ถ้าแตะจอแล้วรู้สึกโง่ เราก็แพ้
ไม่ใช่แค่แก้ ต้องเปลี่ยนโฉมครับ
เราแก้ได้
เป็นอะไรล่ะ
โทรศัพท์ควรเข้าใจนิ้ว ก่อนที่นิ้วจะยอมให้อภัยมันครับ
ผมจะทำให้มันฉลาดขึ้น

มีความยับยั้งชั่งใจ
ชิดกันเกินไปอันตรายครับ
รอยต่อนี้มันตะโกนอยู่ครับ
ทุกขอบคือประโยคหนึ่งครับ
รอยต่อนั้นต่ำกว่าค่าคลาดเคลื่อนแล้ว
ค่าคลาดเคลื่อนคือสิ่งที่คุณยอมรับเมื่อคุณเลิกใส่ใจครับ
เขียนประโยคให้ดีกว่านี้ครับ

งั้นก็ทำเพิ่มสิครับ
ถ้าแค่อยากได้เพิ่มแล้วแก้ปัญหาได้ ผมคงเอาแฟ้มบางกว่านี้มาครับ
เราทำได้ไหมครับ
ได้ครับ
แล้วทำไมแฟ้มนี้ถึงให้ความรู้สึกเหมือนคำเตือนล่ะครับ
เพราะคำว่าได้จะทั้งแพงและเจ็บปวด แถมต้องให้คนทำสิ่งที่ไม่เคยทำในระดับนี้ครับ
ฟังดูเป็น Apple เลยครับ
ใช่ครับ
ต้องเห็นแบรนด์เครือข่ายครับ
ให้เห็นที่ไหน
บนอุปกรณ์ ในอินเทอร์เฟซ ลูกค้าต้องเข้าใจความสัมพันธ์กับเครือข่ายครับ

ลูกค้าไม่ได้ตื่นมาอย่างตื่นเต้นเพื่อจะได้ใช้บริการกับค่ายมือถือหรอกครับ
วงการนี้มีกฎของมันครับ
งั้นเราก็นำเสนอผลิตภัณฑ์ที่ใช่ครับ
เราไม่ได้สร้างโทรศัพท์ที่ยอมก้มหัวให้ค่ายมือถือ เราจะสร้างโทรศัพท์ที่คนรักมากพอจนค่ายมือถือต้องปรับตัวครับ
พวกเขาอาจปฏิเสธครับ
งั้นหาคนที่อยากได้อนาคตสุดๆ
นี่มันยาวเกินกว่าคู่มือผลิตภัณฑ์ควรจะยาวนะครับ
คนดูจะเห็นเรื่องราว ไม่ใช่รายการครับ
ผมรู้เส้นทางครับ
คุณต้องทำตามเส้นทางครับ
โทรศัพท์รู้เส้นทางอีกแบบครับ
สามอย่าง อุปกรณ์เดียวครับ
เปิดแอปเพลงก่อน Safari เคลียร์หน่วยความจำก่อนอีเมลครับ
หลังสาธิตการโทร ให้รอตรวจสัญญาณครับ
แปลว่าอนาคตก็ตื่นเวทีสินะครับ
แล้วคุณก็เฉลยว่าที่จริงพวกเขามองสิ่งเดียวมาตลอดครับ
เครื่องเล่นเพลง โทรศัพท์ เครื่องสื่อสารอินเทอร์เน็ตครับ
อนาคตกำลังทำงานบนฮาร์ดแวร์ต้นแบบครับ
ดีครับ

กระจกซื่อตรงได้มากครับ
ทั้งหมดนี่เพื่อกระจก
หรือไร้ปรานีมากครับ
นั่นด้วย
ถ้าค้าง โทษคุณนะครับ
ครั้งก่อนครับ
ว่าแล้ว
พร้อมแล้วครับ
นานๆ ครั้ง ผลิตภัณฑ์ปฏิวัติวงการก็เปลี่ยนทุกอย่างครับ

เครื่องเล่นเพลงครับ
โทรศัพท์ครับ
อุปกรณ์สื่อสารออนไลน์
เข้าใจแล้วใช่ไหมครับ
นี่ไม่ใช่อุปกรณ์สามชิ้นแยกกันครับ
เครื่องเดียวเท่านั้น
ทีนี้ก็เอาตัวรอดนะ

นั่นแหละค่ะ
มันไม่ค้างครับ
นั่นเป็นคำชมที่จืดชืดที่สุดแล้วครับ
แล้วไงต่อ
คุณทำได้แล้ว
ตอนนี้โลกจะเป็นคนตัดสินว่าเราคิดถูกไหมครับ

มันให้ความรู้สึกเหมือนอนาคต
นั่นแหละประโยคเด็ด
ไม่ใช่ นั่นแหละความรู้สึก

รัศมีนี้ผิดครับ
สตีฟ คุณมีนัดพบแพทย์ครับ
ผมมีประชุมรีวิวผลิตภัณฑ์ครับ
คุณมีทั้งสองอย่างครับ
ผลิตภัณฑ์จะไม่ดีขึ้นถ้าผมไปนั่งอยู่ในโรงพยาบาลครับ
บริษัทจะไม่ดีขึ้นถ้าทุกคนเรียนรู้ที่จะมองข้ามความจริงครับ
คุณเริ่มสบายใจกับการไม่เห็นด้วยกับผมแล้วครับ
คุณจ้างผมมาเพื่อทำให้เรื่องยากๆ ใช้งานได้ครับ
ผมจ้างคุณเพราะคุณทำให้เรื่องยากๆ กลายเป็นเรื่องน่าเบื่อครับ
อันนั้นด้วยครับ
ขอบเครื่องก็ยังอยู่ตรงนี้หลังนัดตรวจครับ
น่าเสียดายแทนขอบเครื่องนะครับ
แก้ให้เสร็จก่อนผมกลับมาครับ

ผมเกลียดคำพูดนั้นครับ
มันเป็นความรับผิดชอบครับ
ฟังเหมือนงานศพที่นักบัญชีเขียนขึ้นครับ
บริษัทจะมัวสุภาพไม่ได้ครับ
บริษัทจะทำตัวธรรมดาไม่ได้ จะอนุมัติทุกอย่างเพียงเพราะไม่มีใครอยากขัดใจใครก็ไม่ได้ครับ
ถ้า Apple เสียรสนิยมไป ก็จะตายอย่างมั่งคั่งครับ
รสนิยมจะพึ่งพาคนคนเดียวไม่ได้ครับ

ถ้าทุกคนรอคำตัดสินคุณ พวกเขาจะเรียนรู้ที่จะกลัว ไม่ใช่มีรสนิยม
สัญญานะ
อย่าถามนะ
ถ้าพวกเขาทำพลาดล่ะ
พวกเขาต้องมีมาตรฐานแม้ตอนคุณไม่อยู่
ผมเคยเห็นบริษัททำให้ผู้ก่อตั้งกลายเป็นผี ทุกการตัดสินใจกลายเป็นพิธีเรียกวิญญาณครับ
ทำสิ่งที่ถูกต้อง
งั้นเราค่อยแก้
เราเหรอ
บริษัท
และทำให้คู่ควร
ผมทำเอง
5 ต.ค. 2011 สตีฟ จ็อบส์จากไป
เขาช่วยสร้างโลกที่สร้างสิ่งนั้นขึ้นมา
เขาทำสิ่งนี้เหรอ
แต่โลกที่เขาช่วยสร้างกำลังเปล่งประกายในมือของผู้คน
เขาคงเกลียดความหนานี้
คืนนั้น ภายในแอปเปิล ความโศกเศร้ากลับกลายเป็นภาษาเดียวที่สตีฟสอนพวกเขา นั่นคือการทำงาน
งั้นก็แก้สิ

เราแค่ปรับปรุงวิธีส่งมอบมันเท่านั้นครับ
แก่นแท้ไม่เปลี่ยนครับ
ห้องทั้งหมดนี้ ความฝันทั้งหมดนี้ ทางเลือกทั้งหมดนี้ครับ
สิ่งเหล่านี้พาเรามาถึงที่นี่ครับ
และตอนนี้ เป็นของคุณแล้วครับ

จบ

นั่นคือตอนล่าสุดของ Steve Jobs

ทุกตอน