The Odyssey — Episode 5 · Runotoon

The Odyssey — ตอนที่ 5 · 39 หน้า

สำรวจ
Mythology
The Odyssey
ตอนที่ 5

แปลเป็น ไทย

คุณต่อสู้กับทะเลตอนหลับ
ลูกเรือข้าอยู่ไหนคะ
ท่านรู้ดีค่ะ

เรือข้าล่ะ?
หาย
อาวุธของข้าเหรอ
หาย
งั้นก็เอาไม้ เชือก และชายฝั่งที่ไม่หลอกลวงมาให้ข้า
เจ้ายืนยังไม่ไหวเลย
นั่นไง ร่างเจ้าพูดแทนปัญญา
ร่างกายข้าเคยผิดพลาดมาก่อน

วันนี้คุณแทบไม่ได้กินอะไรเลยค่ะ
ข้ากินแล้วค่ะ
คุณแค่กลืนลงไป นั่นมันคนละเรื่องค่ะ
ตรงขอบฟ้านั่นมีแต่ทะเลอีกเท่านั้นค่ะ
งั้นข้าจะมองทะลุมันไปค่ะ

ข้าขอมอบชีวิตที่ไม่แก่เฒ่าให้เจ้า ไม่หิวโหย ไม่มีหอกจ่อหลัง ไม่มีราชาที่ต้องวิงวอนเทพเจ้าเพื่อขออนุญาตหายใจค่ะ
ข้าขอมอบความเป็นอมตะให้เจ้าค่ะ
แล้วข้าจะทำอะไรกับชีวิตอันเป็นนิรันดร์ล่ะครับ
ใช้ชีวิตสิคะ

คนเราไม่ได้มีชีวิตอยู่เพียงเพราะความตายหยุดไล่ล่าเขาครับ
เมียเจ้าเป็นมนุษย์ที่ต้องตาย
ฉันก็เหมือนกันค่ะ
ตอนนี้ใบหน้าของนางมีริ้วรอยแล้วค่ะ
ถ้าอย่างนั้น ทุกคนก็รอข้าสินะครับ
นางอาจไม่ต้องการชายที่ทะเลส่งกลับมาค่ะ
ถ้าอย่างนั้น นางก็จะปฏิเสธข้าด้วยปากของนางเองครับ
เจ้าเลือกความเจ็บปวดเหมือนชายอื่นเลือกไวน์ค่ะ
ไม่ครับ ข้าเลือกบ้าน

ซุสสั่งมา
ซุสสั่งหลายอย่างที่พระองค์เองยังทนไม่ได้
นั่นแหละเหตุผลที่พระองค์ชอบสั่ง

ถ้าข้าปล่อยเขา โพไซดอนก็จะตามล่าเขาอีก
ใช่
ถ้าเขากลับถึงบ้าน เขาจะพบกับความทุกข์ยิ่งกว่าเดิม
แทบจะแน่นอน
แล้วเทพยังเรียกสิ่งนี้ว่าความเมตตาอีกหรือ
ไม่ บ้านค่ะ

มีบางอย่างเปลี่ยนไปค่ะ
เหล่าเทพสั่งให้ข้าปล่อยเจ้าไปครับ
ถ้าอย่างนั้น วันนี้ข้าจะไปครับ
อยู่ใต้ชายคาข้ามาหลายปี แต่เจ้าไม่ลังเลสักนิดเลยนะคะ
ถ้าข้าลังเล ก็เท่ากับดูหมิ่นเราทั้งคู่ครับ

ตัดไม้ สร้างแพ ข้าจะให้เครื่องมือ ผ้าทำใบเรือ อาหาร และน้ำแก่เจ้า
คุณช่วยชีวิตผมไว้ครับ
ไม่ ข้าแค่ยืดเวลาตายของเจ้าออกไป
บางครั้ง สองสิ่งนั้นก็เป็นของขวัญเดียวกันครับ

ท่านยังอยู่ต่อได้นะคะ
ข้ารู้ค่ะ
นางงามกว่าข้าหรือคะ
ไม่ครับ
แต่เพเนโลพีคือชีวิตของข้า ความงามไม่ใช่เรื่องเดียวกันครับ
ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ โอดิสซิอุสแห่งอิธากา ไปตามล่าความโศกเศร้าของมนุษย์ที่เจ้าบูชานัก

ยังคลานกลับบ้านอยู่นะครับ
ข้าไม่มีลูกเรือเหลือให้เจ้าจมแล้วครับ

ในที่สุดข้าก็ได้คุยกับเจ้าเพียงลำพังเสียทีครับ
เจ้าแทงตาลูกข้าจนบอด เยาะเย้ยความเจ็บปวดของมัน แล้วยังยื่นชื่อเจ้าให้มันราวกับหอกครับ
ลูกเจ้าเขมือบคนของข้าไปครับ
ผู้ชายตายกันทุกวันครับ
ทำไมเทพถึงพิโรธ
เพราะเทพจดจำคำสบประมาทได้นานกว่าที่มนุษย์จดจำหลุมศพครับ

จมลงไป!
พักซะ!
ตายซะ

ทั้งแม่มด ภูตผี เทพธิดา และพายุ ต่างมอบการพักผ่อนให้ข้า
ข้าปฏิเสธเสียงที่ดีกว่าของเจ้า

เจ้าดูแย่มาก
งั้นข้าก็ดูน่าเชื่อถือ
เจ้าอยู่ที่อิธากา
อย่าล้อเลียนข้า
ข้ามีอาวุธที่ดีกว่าคำเยาะเย้ย

ระวัง ถึงบ้านแล้ว แต่ยังไม่ปลอดภัย
อิธากา
วังของเจ้ามีแต่ชายที่กินอาหารเจ้า เกี้ยวเมียเจ้า ขู่ลูกชายเจ้า และหัวเราะใต้ชายคาเจ้า
ชื่อ
แอนทินัสเป็นหัวหน้า ยูริมาคัสคอยประจบ ที่เหลือก็ตามกันมาเหมือนหมาที่เจอประตูร้านขายเนื้อเปิดอยู่ค่ะ
เพเนโลพี?
ยังคงรอคอย ยังต่อสู้ด้วยความเงียบที่คมยิ่งกว่าหอกค่ะ
เทเลมาคัส?
โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว โกรธ และมีคนน้อยกว่าค่ะ

งั้นก็เอาดาบมาให้ข้า
ไม่ค่ะ
ไม่เหรอ
เจ้ารอดมาได้เพราะยิ่งอันตรายกว่าเดิม เมื่อไร้สิ่งที่ผู้คนคาดหวัง
บัดนี้เจ้าทำกษัตริย์เป็นขอทานรึ
ข้าเผยสิ่งที่ทะเลสอนเจ้าให้รู้
ไปหา Eumaeus คนเลี้ยงหมู เขาซื่อสัตย์ ลูกชายเจ้าจะมา แล้วเจ้าค่อยตัดสินว่าใครในบ้านสมควรได้เห็นรุ่งอรุณ

อย่าเข้ามา
ข้าขออาหารและที่นั่งใกล้กองไฟครับ
บ้านข้าจนครับ
เข้ามาสิครับ

ข้าพูดถึงคนตายบ่อยเกินไป นี่เป็นโรคเรื้อรังของคนรับใช้ครับ
เจ้าพูดถึงโอดิสซิอุส
เจ้าคิดว่าเขาตายแล้วหรือ
ใจข้าหวังอย่างหนึ่ง แต่ตาข้าเห็นอีกอย่างครับ

ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาคงมาแล้วครับ
องค์ชายของข้า
นี่ใครหรือครับ
คนแปลกหน้าจากทางไกลครับ
กินให้อิ่มนะ คนแปลกหน้า อิธากาโหดร้ายกับคนไร้อำนาจขึ้นทุกทีครับ
แล้วอิธากาทำอย่างไรกับเจ้าชายที่ไร้บิดาล่ะครับ

มันสอนให้พวกเขานอนทั้งที่มีมีดครับ
เจ้าเป็นใครครับ
ชายผู้เดินทางมาไกลเกินกว่าจะถูกลูกชายตัวเองทำร้าย
ไม่ครับ

ทีเลมาคัส
ไม่ อย่าใช้เสียงของเขา อย่าใช้ใบหน้าของเขา ข้าถูกป้อนคำโกหกมาตั้งแต่เด็กครับ
ตอนเจ้ายังเป็นทารก เจ้าไม่ยอมนอนจนกว่าเพเนโลพีจะวางมือเจ้าให้โอบนิ้วโป้งของข้าไว้ครับ
คืนก่อนข้าออกเดินทางไปทรอย เจ้าร้องไห้จนถึงรุ่งเช้า ข้าบอกแม่ของเจ้าว่าจะกลับมาก่อนเจ้าจะรู้จักถือหอก ข้าคิดผิดครับ
พ่อเหรอ

ข้าเกลียดเจ้า
ดี
ลูกชายควรเกลียดเก้าอี้ที่ว่างเปล่า
พวกมันทำลายบ้านเรา
งั้นเราชิงมันคืน
พวกมันมีมากเกินไป
ข้าเคยเห็นพวกมันมากเกินไปแล้ว
ซ่อนอาวุธไว้
พวกเขาจะถามว่าทำไม
บอกพวกเขาว่าควันทำให้ทองสัมฤทธิ์เป็นคราบ บอกอะไรก็ได้
คนเมาเชื่อคำโกหกได้ แม้ฟังไม่ขึ้น ถ้าเหล้าแรง

แล้วพ่อล่ะ
ข้าจะเข้าไปในคราบขอทาน
พวกเขาจะเยาะเย้ยท่าน
ปล่อยพวกเขาเถอะ
พวกเขาอาจทำร้ายท่าน พ่อ—
ก็ปล่อยให้พวกเขาทำไป ทุกคำดูหมิ่นจะช่วยให้ข้านับคนผิดได้

อะไรคลานมาจากถนนน่ะ
ชายผู้หิวโหย
งั้นก็กินซะ ไอ้หมา
สุนัขย่อมรู้จักบ้านนายของมัน
ระวังนะ ขอทาน ลิ้นเจ้ายังมีฟัน

ชายคนนี้เป็นใครครับ
ปากเพิ่ม อิธากามีแต่ขยะ
เขาเป็นแขกครับ
แขกงั้นรึ ในบ้านที่ไม่มีกษัตริย์เนี่ยนะครับ
บ้านไม่ได้ไร้เจ้าของเพียงเพราะพวกโจรนั่งสบาย

ราชินี ความอดทนของท่านกลายเป็นละครไปแล้ว เลือกสามีสักคนแล้วจบเรื่องเน่าเฟะนี่เสียที
ก็ได้
นำคันธนูของ ODYSSEUS มา
ชายที่ขึ้นสายธนูและยิงธนูทะลุช่องขวานทั้งสิบสองช่องได้ จะได้รับคำตอบจากข้า
ในที่สุด

ไม้ยิ่งดื้อด้านเมื่อแก่ตัวลงครับ
ไม้จดจำมือที่ดัดมันครับ
ขอทานพูดหรือ
แค่กับคันธนูครับ

ให้ข้าลอง
ให้ถ้วยเขาสิ บางทีเขาอาจร้อยมันได้
เจ้าเหรอ
ให้เขาลองเถอะ
อย่าลืมที่ของเจ้า ไอ้หนุ่ม
ไม่ วันนี้ข้าจำได้
ส่งคันธนูให้คนแปลกหน้าไป

อะไร
นี่บ้านข้า

ตอนนี้!
โอดิสซิอุส! มหาราช! แอนติโนอุสต่างหากคือพิษ! พวกเราถูกหลอกครับ
เจ้ากินข้าวที่โต๊ะข้า
พวกเราจะชดใช้ทุกอย่างครับ
เจ้าข่มขู่ลูกชายข้า
เมตตา—
เจ้าตามจีบภรรยาข้าด้วยรอยยิ้ม

ตาย!

ข้าบอกเจ้าแล้ว ข้าเรียนรู้ที่จะนอนพร้อมมีด
ได้โปรด ข้าไม่ได้เลวร้ายที่สุดในพวกนั้นครับ
คนขี้ขลาดมักคิดว่าความชั่ววัดจากคนที่ยืนขวางหน้า

เพเนโลพี
หลายคนรู้จักชื่อนั้นครับ
แม่ เขาคนนั้นครับ

เทพเจ้ามีใบหน้า มนุษย์โกหก ความโศกเศร้าฝัน
ถามข้าสิ
เทพเจ้าอาจเลียนแบบแผลเป็นของเจ้า วิญญาณอาจขโมยเสียงเจ้า ความโกรธของเจ้าอาจเป็นของใครก็ได้ที่สูญเสียเวลาหลายปี
เช่นนั้น ข้าจะไม่ถามเรื่องสงคราม ย้ายเตียงวิวาห์ของเราออกจากห้อง ให้คนแปลกหน้าพักที่นั่นหลังเดินทางมาไกล

ย้ายมันเหรอ
ไม่มีใครย้ายเตียงนั้นได้
ข้าสร้างห้องนอนของเราล้อมต้นมะกอกไว้ ข้าแกะสลักเตียงจากลำต้นที่ยังมีชีวิต เสาเตียงข้างหนึ่งหยั่งรากลงในดินใต้บ้านหลังนี้
ถ้าจะย้ายมัน เจ้าต้องตัดหัวใจของห้องนี้ออกไป
โอดิสซิอุส

ข้าต้องรู้ให้ได้
ข้ารู้
เจ้าแก่แล้ว
เจ้าช่างเมตตา
เจ้ามาช้า
ข้ารู้
เจ้ามีกลิ่นทะเล
ข้าเกลียดกลิ่นนี้มาหลายปีแล้ว
งั้นเข้ามาสิ ให้ทะเลเสียบางสิ่งไปบ้าง

ครอบครัวของพวกชายที่มาสู่ขอจะมาด้วยไหม
มาแน่ครับ
จะมีการนองเลือดอีกไหมครับ
ถ้าข้าได้เรียนรู้อะไรสักอย่าง ก็คือคนเราชนะสงครามได้ แต่ก็ยังตายในสงครามครั้งต่อไป เพราะงั้น เราจะไม่อยู่เพื่อแก้แค้นอย่างเดียวครับ

ในที่สุด ปัญญาก็มาถึงช้าพอที่จะมีความหมาย
เส้นทางของเจ้าสิ้นสุดแล้ว บุตรแห่งลาเออร์ทีสครับ
ไม่
เส้นทางนั้นสิ้นสุดลงหลายครั้ง ที่ทรอย ในถ้ำ กลางพายุ ในดินแดนแห่งคนตาย บนชายฝั่งของ Calypso แต่ข้าก็ยังเดินต่อ
ถ้าเช่นนั้น จงปกป้องสันติสุขนี้ให้สุดกำลัง เช่นเดียวกับที่เจ้าปกป้องชีวิตครับ

จบ

นั่นคือตอนล่าสุดของ The Odyssey

ทุกตอน